اسم من گم شده است - روز معلم مبارک

Fri, 01 May 2009 22:06:00 GMT

اسم من گم شده است.
توي دفترچه ي پر حجم زمان
ديرگاهي است
فراموش شدم .
اسم من گم شده است
لا به لاي ورق کهنه ي آن لايحه ها
زير آن بند غريب
پشت انبوهي از آن شرط و شروط
لاي آن تبصره ها
اسم من گم شده است
در تريبون معلق شده سخت سکوت
حق من گم شده است.
زنگ انشاء
کسي انگار نمي خواست معلم بشود
شان من گم شده است
شان من نيست بنالم
شان من نيست بگويم
ز تهي ، ز نبود
يا از اين زخم کبود
ليک
رنگ رخساره گواهي دهد از سر درون
از همه رنج فزون .
اسم من گم شده است
نردباني شده ام
صاف به ديوار ترقي
تا که اين نسل و آن نسل
پاي بر پله ي من
سوي فردا بروند
و غريبانه فراموش شوم
اسم من گم شده است .

نجمه امامي

شعر بالا سروده ي بسيار زيباي خانم نجمه امامي ست . اين شعر دقيقاً شرح حال يک معلم ، توي روزگارِ امروزه . و اين براي من که پدر و ماردم فرهنگي هستن ، ملموس تره . اگه يه نگاه کوچولو به تقويم بندازيم سه روز بزرگ رو پشت هم مي بينيم ، روز پرستار و گارگر و معلم . براي سه قشر زحمتکش و فداکارِ کارگر و معلم و پرستار آرزوي آرامش و تندرستي دارم .

عکس : فارس

هشتم آبان ماه با ياد قيصر

Fri, 24 Oct 2008 13:34:00 GMT

هشتم آبان براي من ياد آور يک سه شنبه ي تلخ و خاطره غم انگيز از دست رفتن قيصر امين پور است ، مثل يک چشم به هم زدن هشتم آبان ديگري آمد و يکسال از آن روز گذشت .....

ساعت هفت ونيم يا هشت ونيم بود درست يادم نيست ، در اتوبوس بودم و طبق معمول سر پا ، راديوي اتوبوس روشن بود راديو پيام و اخبارش که هر پانزده دقيقه يکبار پخش مي شود . بعد از يک ترانه اي ملايم نوبت به اخبار رسيد ؛ گوينده ي اخبار بلافاصله پس از سلام گفت : « قيصر امين پور شاعر معاصر کشورمان بامداد امروز هشتم آبان در بيمارستان دي دارفاني راوداع گفت .» چند قدمي به سمت جلوي اتوبوس برداشتم شايد چيز ديگري ، شايد اشتباه شنيده باشم . همين طور هاج و واج مانده بودم . خيلي وقت بود که مي دانستم او بيمار است از همان موقع که [مجله ] ايران جوان را مي خريدم و مي خواندم يادم هست ايران جوان يکروز در يکي از شماره هايش عکس بزرگي در دو صفحه چاپ کرده بود و در صفحه اي ديگر براي او آرزوي سلامتي کرده بود . اينقدر مبهوت و مغموم اين خبر شده بودم که نفهمم اين مسير 40 دقيقه اي را چگونه طي شد . قيصر را خيلي ها مي شناختند ، خيلي ها دوست اش داشتند . او خيلي مصاحبه نمي کرد و به خصوص هيچ گاه در تلويزيون او را نديديم با اين حال کتابهاي او هميشه پرفروش و تاثيرگذار بودند . فوري به دوستانم با اس ام اس خبر دادم فکر مي کردم آنها باخبرند ، نوشتم که : « قيصر هم رفت » . ولي از قرار آنها هم نمي دانستند و با خبر من خيلي ناراحت شدند .

امين پور ارتباط تنگاتنگي با بزرگان شعر و ادبيات و مويسقي داشت . اکثر ترانه هاي زيبا که اين سالها شنيده ايم از اصفهاني ، افتخاري و عبداللهي متعلق به او بود . قيصر تا آنجايي که من مي دانم مشکلات جسمي اش از زماني شروع شد که در يکي از جاده هاي کشور به شدت تصادف کرد ، کليه هايش تحت تاثير همين تصادف مشکل پيدا مي کنند . به گواه دوستانش وضع قيصر اين اواخر روز به روز بدتر مي شد تا جايي که از لحاظ ظاهري او روز به روز ضعيف تر مي شد . سهيل محمودي هروقت در برنامه ي با کاروان شعر و موسيقي يادي از او مي کرد براي او آرزو ي سلامتي داشت . ساعد باقري در راديو پيام در آن برنامه شباهنگاهي اش هر وقت يادي از او مي کرد از مردم مي خواست تا براي سلامتي اش دعا کنند . به عکس پايين توجه کنيد اين عکس را بارها و بارها ديده ايم حتي يکبار ديگر خودم در همين وبلاگ گذاشته ام .

آدم هاي اين عکس شباهت هاي فراواني با هم دارند . هر سه شاعرند . هر سه نقش بسزايي در ادبيات و شعر معاصر اين مملکت دارند . سلمان و قيصر هر دو به گونه اي فوت شدند که متاسفانه زمينه ساز مرگ آنها يک تصادف بوده است . سيد حسن حسيني و قيصر هر دو در نيمه هاي شب و 48 سالگي از دنيا رفتند .هر سه هنوز براي مردن خيلي جوان بودند . واقعا چه عکس عجيبي!

قيصر علاوه بر اين که شاعر خوبي بود انسان خوبي هم بود و واقعيت دقيقا همان بود که بسياري از دوستان قيصر هم اذعان کرده اند بين قيصر امين پور و شعر هايش فاصله اي نبود . او همان بود که در شعرهايش مي ديديم و اين باعث تمايز او از ديگران بود و همين بود که کتاب هاي او از پر تيراژترين بود . او هيچگاه از اوج فاصله نگرفت و در اوج هم رفت . او در آخرين ماههاي عمرش " دستور زبان عشق " را منتشر کرد که تکامل يافته ي همه ي شعرهايش بود . " دستور زبان عشق " ي که آخرين ايستگاه قطار شعر ها و زندگي قيصر شد .

ياد و خاطره ي قيصر امين پور شاعر دردآشناي هم روزگارمان گرامي باد. با هم يکي از آخرين شعرهايش را مي خوانيم :

شعرناگفته – آخرين دفتر قيصر امين پور « دستور زبان عشق »

نه !

کاري به کار عشق ندارم !

من هيچ چيز و هيچ کس را

ديگر

در اين زمانه دوست ندارم

انگار

اين روزگار چشم ندارد من و تو را

يک روز

خوشحال و بي ملال ببيند

زيرا